امروز یکمین سالگرد عقدی کوهستانی و پیوندی دماوندی فرا رسید. یکسال پیش در چنین روزی با یاری و کمک همنوردان وتوسی، موفق شدیم اولین مراسم ازدواج بر فراز دماوند را جشن بگیریم. ایده این کار زمانی به ذهنم خطور کرد که با همسرم در سبلان آشنا شدم. پس از آن عهد بستیم تا پیوند خود را بر فراز سمبل کوه های ایران، دماوند همیشه سرفراز، جشن بگیریم. مراسم ازدواج ما در تاریخ ۶/۶/۱۳۸۶ و با همیاری همنوردان عزیز وتوسی انجام شد. مجددا بعد از یکسال یاد و خاطر همه دوستانی که ما را در این امر یاری نمودند گرامی می داریم، چرا که بدون حضور مشوقانه آنان انجام چنین کاری میسر نبود. با تشکر از همه دوستانی که دستاندرکار این برنامه بودند و ما را در اجرای این مراسم یاری کردند.

لینک خبر درج شده در روزنامه های  ایران ،کیهان، خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران، خبرگزاری فارس، هموطن سلام

با تشکر از همراهان عزیز ما در اجرای این برنامه:

آقایان:  فریبرز الفتی - میثم خذری - مهدی مصطفی لو - رضا طاهری - احمد نظری - حسین محمدی -ابوالفضل زهتابی - علی اصغر زهتابی - محمد زینلی - میثاق طبیب نژاد -  محمود مدادی - مهدی الهی - غلامعلی مصطفی لو - محمد رضا فراهانی - محمد اسدی - محمود کمالی - پیام پناهی - حامد برزگر - مهدی کاویانی - مصطفی ملوندی و مجید باقری

خانم ها: فرزانه حیدری - زهرا مسرور - فاطمه نظری - رضائی خواه - فاطمه عزیز خانی - سمیه عزیز خانی - فاطمه حسینی - حشمت آرندیان- فریبا والائی - منصوره میرزا رضائی

این هم سروده ای از تراوشات ذهنم به مناسبت آن روزها:

دماوند ما را خواست

   روحمان در اوج است

     در اثبات عشق همین را بس،

دریای قلبمان ، پر موج  است،

عاشقانه هامان پابرجا،

خواسته هامان بزرگ و سنگین  است.

در وعده گاه تصمیم آنقدر مصمم،

در انشاء تقدیر آنقدر استوار،

که تا نهایت از بدو رسیدیم

که تا ابد از ازل سرخوش ماندیم

             غایت تقدیرمان واقعا رنگین است

من آری نگاهت، من آری زبانت را،

در اوج هستی، بر بلندای گیتی،

لمس کردم، خوش شنیدم؛

اینبار اما امیدوار، در تنفس هوای هم نفس ها،

                                 این هم هوایی چه خوش بود،

تعبیر این تصویر در توان هیچکس نیست