قبل از عید بارها پیشنهاد اجرای برنامه مشترک را به گروه های دیگر دادیم، تا بلاخره در جلسه ای که با گروه مهر داشتیم و رئیس هیات و پیشکسوتان هم در آن حضور داشتند بالاخره به اجماع نظر رسیدیم و طبق برنامه ریزی که داشیتم 30 فروردین را بدین منظور انتخاب کردیم و در تقویم اجرایی گروه ما نیز این برنامه قرار گرفت. هر چند که این موضوع یک هفته قبل از اجرای برنامه به ما تکلیف شد ولی خوب خوشحالیم که پیشنهاد دهنده اصلی این حرکت خود ما بودیم.

طبق روال برنامه های اجرایی وتوس، از هفته قبل از اجرای برنامه دست به کار اطلاع رسانی شدیم، با وجود اینکه در نقل و انتقالات دفتر جدید بودیم ولی با این حال این کار هم ضروری بود. روز قبل از اجرا با جمع آوری مطالب و چند عکس، بروشور جامعی جهت ارائه به دوستان تهیه شد. هر چند که تعداد ثبت نامی اعضاء کمتر از حد اعلام شده بود ولی تا روز اجرا این تعداد به 12 نفر رسید. به همین دلیل مجبور شدیم که با وسیله نقلیه یکی دیگر از گروه ها عازم برنامه شویم و مطابق برنامه ریزی آنها قرار صبح روز جمعه را گذاشتیم. وسیله نقله فراهم شده دو دستگاه اتوبوس و یکدستگاه مینی بوس برای 84 نفر، ساعت 5:45 روبروی دفتر سابق گروه و ساعت 6:00 میدان مطهری. راس ساعت خود را به مقابل دفتر رسانیدم و بعضا چند نفر از دوستان زودتر از موعد نیز آمده بودند. ولی باز هم ناهماهنگی،...

وسیله نقلیه گروه میزبان ما با تاخیر زیادی آمد و همین امر موجب اجرای برنامه 1:30 پس از زمان تعیین شده بود. با این حال ما مهمان بودیم و مجبور به تحمل شرایط. با این وجود ساعت  11:00 با گذر از شهر کاشان به امامزاده هلال بن علی  آران و بیدگل رسیدیم و پس از استراحت نیم ساعته به سمت کاروان سرای مرنجاب راه افتادیم. با وارد شدن به مسیر خاکی کاروانسرا حدود یک ساعت طی مسیر کردیم که البته خاک حسابی هم خوردیم، غباری که مزه نمک هم می داد!

سرپرستی اتوبوس اول بر عهده آقای فریبرز التفتی و سرپرستی اتوبوس دوم بر عهده من شد که البته آقای رضا طاهری نیز به من در این امر یاری می نمودند. حدود ساعت 12:00 به کاروانسرا رسیدیم. گروه های دیگر که زودتر از ما رسیده بودند به اتفاق رئیس هیات به سمت رمل ها به حرکت افتادند. ما هم بعد از 20 دقیقه براه افتادیم. از کاروانسرا تا رمل ها در حدود نیم ساعت جاده خاکی است. به محل که رسیدیم متوجه شدیم اتوبوس حامل افراد گروه میزبان با خارج شدن از مسیر جاده در شن ها فرو رفته است! تجربه ای که قبلا هم تکرار شده بود. نکته مورد توجه این جاده خاکی این است که به دلیل عبور جاده از دل کویر و شنزارها اگر از جاده تعیین شده، که به مرور زمان از تردد ماشین ها زمین آن سفت شده،  یک متر خارج شوید گرفتار شن می شوید.

اتفاقا پارسال هم که با همین گروه و افراد برنامه داشتیم اتوبوس ما به شن نشست و منجر به از دست دادن وسیله نقلیه مان شد. اینبار هم با وجود اینکه سرپرست اتوبوس اول آقای الفتی یک چنین تجربه ای را داشت وقوع مجدد این اتفاق جای سوال دارد!؟

البته با درایت همنورد عزیزم آقای طاهری و هماهنگی هایی که صورت گرفت تعدادی از دوستان با وسیله نقلیه گروه های دیگر و فشرده کردن نفرات وسیله نقلیه های موجود همه به سلامت بازگشتند.

با این وجود همه دوستان گروه ما نظر به ادامه برنامه و عبور از شنزار و گذر از دریاچه نمک و رسیدن به جزیره سرگردان دادند. یکی از دوستان با فشاری که برای رسیدن به اوج تلماسه ها به خود وارد کرد کاملا تحلیل رفت و فشار خونش پائین افتاد، که البته بعد از کمی استراحت به حالت عادی برگشت. بعد از استراحت مختصری به سمت نمکزار براه افتادیم. تعداد زیادی از دوستان تا جزیزه سرگردان پیش رفتند و حدود ساعت 6:30 به سمت کاروانسرا براه افتادیم. در آنجا آقای الفتی و تعدادی از دوستانش که بعد از کلنجار رفتن با اتوبوس به نتیجه ای نرسیده بودند را دیدیم که بنا شد تا بمنظور درآوردن وسیله نقلیه شب را آنجا بیتوته کنند. برنامه ساعت 11:30 به پایان رسید و اکثر بچه های گروه راضی به خانه های خود رفتند.

نکته: فقط افسوس از این اتفاق که باعث شد تا مراسم سالگرد ازدواج فریبرز بهم بخورد. او تدارک زیادی برای آن روز فراهم دیده بود که متاسفانه شرایط برای اجرای این سالگرد مهیا نشد. امیدوارم سال دیگه بتونیم براش جبران کنیم.

نقاط ضعف و  قوت:

1 – چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی! چرا اتفاقی که سال گذشته برای ما رخ داده بود دوباره تکرار شد؟ عدم دقت به تجربیات گذشته، و اجرای هیاتی و یلخی برنامه های بدون مرور گزارش برنامه های پیشین، اهمال و کوتاهی در مدیریت و عدم تقسیم وظایف، ناهماهنگی و بی برنامه گی!؟

مقصر کیست؟ این سوال را دقیقا اینجا باید مطرح کرد! در جایی که یک اتفاق دوباره اتفاق می افتد. امیدواریم که سال دیگه در کویر باز در شن فرو نرویم!

2 – مدیریت صحیح بحران: در صورتی که یک اتفاق نا به جا رخ می دهد به جای شماتت و ملامت دیگران باید سعی کنیم به بهترین شکل افراد را مدیریت کنیم. در اینجا نقش آقای طاهری در کمک به بازماندگان وسیله نقلیه به شن نشسته و هدایت آنها بسیار به جا بود.

3 -  در یک چنین مواردی که برنامه با تعداد زیادی شرکت کننده برگزار می شود یک سری مزیت و یک سری ضعف وجود دارد. تعداد زیاد وسیله نقلیه و شرکت کننده گاهی در پیامد این گونه اتفاقات نقش دارد و گاهی هم مفید بنظر می آید. تعداد زیاد وسیله نقلیه باعث شد که کسی به دلیل وقوع چنین پیشامدی بدون آذوقه در بیابان شب را صبح نکند. نکته مثبت دیگر جمعیت زیاد وجود تعداد کافی نیروی کمکی بود!

4 – با وجود اینکه محل اجرای برنامه کویر بود و برغم هشدارهای پی در پی ولی باز میزان آب همراه افراد تیم بسیار کم بود. آیا ما در زمان اجرای برنامه ای که در آن شرکت می کنیم به شرایط محیط و اتفاقات احتمالی توجهی داریم؟ در صورت وقوع هر حادثه پیش بینی نشده ای اگر برای آن آمادگی لازم را نداشته باشیم مواجه با بروز خسارات جبران ناپذیری خواهیم بود. در کویر چه چیز در انتظار ما خواهد بود؟ جز تشنگی و ....

تهیه و تنظیم: حامد رزاقی

دوشنبه اردیبهشت ماه 1387